Opowiadanie
Współczesna
opowieść wigilijna.
Straszny ziąb. Początkowy kaprys zmiany
samochodu okazał się całkiem trafionym pomysłem. Obym tylko takie miewał. Nowe
auto sunie pewnie szeroką ulicą. Zupełnie, jakby nic nie stanowiło dla mnie
zagrożenia. Amen. To mój gwiazdkowy prezent.
- Dobry wieczór! To
ty jesteś Anka?- Pochylam się, by wyjrzeć przez odsunięte okno pasażera.
Wszystko się zgadza. Brunetka, wysoka, szczupła.
- Tak. Rafał?
- Jasne, wsiadaj.
Wszystko jest ok., marka samochodu, blachy. No i ja. Tak?- Klepię zachęcająco w
fotel. Czuję podekscytowanie. Zawsze kręciły mnie przygody, lubiłem poznawać
nowych ludzi a ta dziewczyna wygląda po prostu świetnie.
- No tak. Dawno
korzystasz z blabla?- Wsiada w końcu. Nie jestem zaskoczony, że wybrała fotel
za mną. Wydaje mi się nawet, że jest trochę onieśmielona. Kurcze, nie sądziłem,
że ludzie decydują się na jazdę autostopem, choć boją się tego. Ale takie
czasy, trzeba mieć oczy wokół głowy.
- No, ja nie. Mój
kumpel poddał mi taki pomysł. Zawsze parę groszy zaoszczędzę. Rozliczymy się
teraz czy na miejscu?
- Wolałabym pół
teraz pół później. Rozumiesz?
- Nie ma problemu.-
Ruszam. Dwadzieścia kilometrów za miastem czekać ma na mnie jeszcze jeden
towarzysz podróży. Emocje wciąż buzują. Uświadomiłem sobie, że trochę nawet
ryzykuję. Troje zupełnie obcych mi ludzi miało towarzyszyć mi podczas drogi.
Przez całe trzy godziny. I to dla paru zaoszczędzonych groszy… Wiele może się
wydarzyć w tym czasie. A mimo wszystko jestem podekscytowany. Albo niezupełnie
świadomy tego, co czeka mnie na końcu mojej drogi.
- Rafał, stój! To
chyba on.- Wrzucam wsteczny i cofam do umówionego miejsca. Nie zauważyłem
chłopaka stojącego na przystanku z tabliczką. Co on tam ma napisane? Niech
skonam.. Bla Rafał Wrocław. Bardzo oryginalne. Znowu uchylam okno. Dobrze, że
Anka wsiadła do tyłu.
- Siema. Jestem
Rafał. A ty pewnie Marcin!
- Siema. Tak.- O,
tego nie muszę zapraszać. Bez chwili zastanowienia otwiera drzwi i wsiada obok
mnie. Spoko, niech będzie. Niech siada obok mnie.
- To jeszcze Aśka.
A ona miała stać gdzieś tu blisko…
- Tak, na zjeździe
na obwodnicę. To kilka kilometrów.
- Znacie się?- Pytam
zainteresowany.
- Nie. Może tylko z
widzenia. O patrz! Stoi!- Rzeczywiście stała. Co chwila spoglądając na zegarek
i podpierając się uzbrojoną w nieziemsko długie czerwone szpony dłonią o
kształtne biodro. No, coraz bardziej podoba mi się moja wyprawa. Ostatnia, co
prawda, ale słowo się rzekło. Zatrzymuję się i siląc się na jeden
z moich
czarujących uśmiechów zerkam w to samo okno pasażera.
- Cześć, Asia?
- Asia, Asia.
Zmarzłam tu okropnie. Mamy chyba zajebisty minus. Coś was zatrzymało?
- Skąd. Jesteśmy na
czas.- Odpieram zaskoczony. Dziewczyna wydaje się być bardzo pewna siebie.
Wsiada obok Anki i podaje jej rękę.
- Aśka jestem.
W końcu ruszam.
Przez pierwsze pół godziny w samochodzie panuje zupełna cisza. Dziwne. Moi
towarzysze nie wyglądają na małomównych. W końcu jednak odzywa się gwiazda
wieczoru.
- Musicie zwolnić z
tą wymianą informacji, bo nie nadążam z ich przetwarzaniem.- Parskam
rozbawiony.- Czym się zajmujesz Anka? Dokąd jedziesz?- Spogląda na swoją
sąsiadkę dosyć wyniośle. O, takie dziewczyny zawsze znaczyły kłopoty,
przechodzi mi przez myśl.
- Jestem księgową.
- Księgową?
- Uhm. A jadę do babci na święta.
- Ojej, całe życie
w cyferkach, hę? A ty Marcin?- Kontynuuje bez zastanowienia.
- Ja jestem
malarzem. Nie mam stałego zatrudnienia. Maluję na ulicy, czasem wpadnie mi
jakieś większe zlecenie. A ty Aśka? Co ty robisz?
- Ja? Jestem
modelką. Właściwie popsuł mi się samochód a mój menadżer rozchorował się a
jakoś muszę wrócić do siebie. Zaraz po świętach zaczynam sesję w Łodzi.
- I podróżujesz
stopem?
- No, zawsze to
lepsze niż pociąg.- Prycha i skupia uwagę na swojej dłoni. Nie wzbudza mojej
sympatii, przyznaję. Nadęta lalka z pustą głową. Uznałem, że lepsza cisza niż
rozmowa podszywana jej sarkazmem.
- A ty Rafał?
Powiedz nam coś o sobie?- Z zadumy wyrywa mnie spokojny głos Anki. Zanim
zastanowiłem się nad tym, co miało stanowić moją historię, odpowiadam równie
grzecznie, jak moi przedmówcy.
- A ja pracuję w
banku. Jestem kierownikiem działu rozliczeń. I chyba dojrzałem do tego, by
zmienić swoje życie.
- Co chcesz przez
to powiedzieć?- Ponownie uderza we mnie pewny głos Aśki.
- A…- Wstrzymuję
się na moment i zerkam we wsteczne lusterko. Napotykam jej wyniosły wzrok. I
jestem pewien, że nie muszę odpowiadać na zadane pytania. W końcu siedzę we
własnym samochodzie a to moje życie i nie potrzebuję rozgrzeszenia obcych mi
ludzi. Jednak inne, zdecydowanie bardziej przyjemne uczucie podpowiada mi, bym
jednak powiedział im, co zamierzam. Właściwie gotów jestem obwieścić całemu
światu
o decyzji, którą podjąłem wczoraj rano. Przyjemne mrowienie rozbiega się
po moich plecach. Nie co dzień rzuca się wszystko, pakuje walizkę i wyjeżdża
200 km do innego miasta, by naprawić życiowy błąd.
- No wyduś to z
siebie bankierze?- Prycha Aśka. Ależ ona ma tupet. Próżna dziewczyna, myślę. Do
tej pory takie, jak ona stanowiły dla mnie jednonocną rozrywkę. Za kilka
drinków i obiecane złote góry gotowe były zrobić niemal wszystko. Śmieję się w
duszy.
- A ja właśnie jadę
do swojej dziewczyny. Nie widziałem jej właściwie rok i nie mam nawet pewności,
czy wciąż mogę określać ją tym mianem.
- No raczej.- Znowu
zapada w samochodzie ta zbawienna cisza a moja chęć podzielenia się
świątecznymi planami blednie.
- A dlaczego Rafał
nie widziałeś swojej dziewczyny od roku?- Zagaduje nieśmiało Anka. Ona
w
przeciwieństwie do zołzy Aśki, od razu wzbudziła moją sympatię. Jest
taka….spokojna i opanowana.
I znowu moje podekscytowanie dochodzi do głosu.
Jednak opowiem im moją historię. Dlaczego nie? Sam głośno nazwę siebie po
imieniu i usłyszę wszystko, co do tej pory wypierałem z mojej świadomości. Wyjątkową
atmosferą świąt tłumaczę cały ten ambaras rozgrywający się w moim sercu.
- Byłem z moją
dziewczyną od ośmiu lat. Mieszkaliśmy na tym samym osiedlu, studiowaliśmy razem
i jakoś tak zaiskrzyło. To była świetna dziewczyna. Razem chodziliśmy na
balety, wyjeżdżaliśmy. Uczyliśmy się. Była duszą towarzystwa. Nigdy nie znałem
nikogo tak otwartego.
- Proszę cię, to
jakaś zakonnica była?
- Aśka, zamknij
się. Daj mu powiedzieć.- Ucina Marcin.
- I było nam
świetnie przez tych osiem lat. Do czasu. Któregoś dnia wróciła do domu i
powiedziała mi, że jest w ciąży.
- Mówiłam!
- A mnie zatkało.
Nawet nie próbowałem udawać, że się cieszę. Stałem tylko w kuchni, z butelką
piwa
i patrzyłem na nią rozpromienioną, szczęśliwą. Dla niej to była wspaniała
nowina. Obydwoje mieliśmy już pracę, nieźle płatną, byliśmy ze sobą
wystarczająco długo, mieszkaliśmy razem…
- A ty okazałeś się
egoistą.- Rzuca smutno Anka.
- Tak. Choć teraz
określiłbym swoje zachowanie trochę innymi słowami. Przestraszyłem się
odpowiedzialności. Wydawało mi się, że tą wiadomością zabrała mi moją młodość.
Nie byłem gotowy na to, by podporządkować swoje życie komuś innemu tak
bezwarunkowo. A przecież bycie ojcem tego właśnie ode mnie wymagałoby.
Musiałbym zrezygnować z moich planów, marzeń. Nie mógłbym zalewać się i spać do
południa. Nie mógłbym już więcej wyjechać w spontaniczną podróż po Europie.
Wydawać kasy na moje nieprzemyślane pomysły! Jedynie to widziałem. To, czego
już nie miałem nigdy robić!
- No, ja czułabym
dokładnie to samo, gdybym miała nagle rzucić wszystko. Nawet nie umiem sobie wyobrazić
tak nagłej zmiany. Nie potrafiłabym kochać dziecka, które zabrało mi moje
życie.- Odpala bezceremonialnie Aśka i wlepia wzrok w ciemności panującej za
oknem. Boże… Dokładnie tak wtedy myślałem. To dziecko miało zabrać mi wszystko.
Zamykało mi drzwi do wolności! Mojej wolności. Zaciskam mocno zęby, bo jej
słowa uświadamiają mi, jak bardzo próżny byłem. Zerkam we wsteczne lusterko i
choć w samochodzie panuje ciemność, patrzę na zarys sylwetki tej dziewczyny i w
głębi serca współczuję jej. Sobie trochę też, bo straciłem tyle czasu na
błahostki i towarzystwo właśnie takich osób, jaką okazuje się być Aśka, podczas
gdy prawdziwy sens życia umykał mi pomiędzy jedną a drugą imprezą, karierą i
podróżami.
- No i co? Co było
dalej?- Z zamyślenia wyrywa mnie cichy głos Anki. Otrząsam się i przestaję
analizować słowa Aśki. Jak za kilka lat będzie wyglądało jej życie? Czy ocknie
się w porę i zastanowi nad swoimi wyborami? Właściwie nie wiem, dlaczego akurat
to przychodzi mi w tej chwili do głowy.
- No i wysłuchałem
tego, co do mnie mówiła. Pokiwałem głową i powiedziałem jej, że ja się nie
widzę w roli ojca. Nawet nie zastanowiłem się nad słowami, które przecież
raniły ją głębiej niż cokolwiek innego. Osiem lat wspólnego życia a ja tak po
prostu wystawiałem ją. Ale to nie była moja bajka.
- Stary, nie
chciałbym się znaleźć w takiej sytuacji. Moja panna urodziła. Mam córkę i
jeżdżę do nich czasem. Nie zawsze mogą na mnie liczyć, ale nie zostawiłem jej
zupełnie samej z tym całym bałaganem.
- To, po co
jeździsz?- Aśka, jak gangrena znowu zaczyna sączyć swój jad.
- No, wiesz..
Posiedzę, poczytam książkę z małą i przytulę jej matkę. Nic się nie zmieniła.
Wciąż wygląda zajebiście. Zimą jest mi ciepło, maluję w domu, nie muszę
zastanawiać się nad czynszem. Coś tam zawsze kasy mam, w końcu pracuję.
- Bez sensu. Jesteś
jak pasożyt. Nie jeździsz do nich, bo, powiedzmy, kochasz je. Dbasz o to, żeby
ci było ciepło zimą? A twoja panna nie widzi tego, że żerujesz na niej?
- Może ona wciąż ma
nadzieję, że on zostanie?- Znowu cichy głos Anki dobiega mnie zza pleców. Ależ
ta dziewczyna ma wyczucie czasu. I nie obawia się w tak pogmatwanym
towarzystwie wypowiadać swoich naiwnych opinii. Uśmiecham się. Mam nadzieję, że
moja kobieta będzie, choć w niewielkiej części miała to coś, to ziarno
naiwności, by dać mi szansę, choć wytłumaczenia się.
- A nie
zastanawiałeś się nad tym, żeby wrócić do swojej dziewczyny i jej dziecka?-
Pytam Marcina.- Nie wydaje ci się być to jedynym słusznym wyjściem?
- No… Nie. Jakoś.
Ja jestem widzisz na tym etapie, że potrzebuję swobody. Nie dojrzałem jeszcze
do zmiany. Wciąż nie potrafię zrezygnować ze starych przyzwyczajeń. Ale nie
uciekłem. Jestem obecny w ich życiu.
- Bo tak ci
wygodniej. Wykorzystujesz naiwność swojej kobiety. Właściwie nie robisz nic
więcej, tylko oszukujesz je obie. Nie dojrzałeś do swojego wieku.- Aśka,
kwintesencja kobiecej subtelności nie zawodzi
i tym razem. Marcin żachnął się.
Widzę kątem oka, jak kręci głową i obraca w kierunku okna. Czyżby przyznawał
jej tym samym rację?
- To, dokąd teraz
jedziesz Rafał?- Spokojny głos Anki przedziera się przez gęstą od rozładowań
pomiędzy Aśką a Marcinem atmosferę.
- Dokąd jadę?-
Powtarzam za nią pytanie. Znam na nie odpowiedź, ale nadal pobieżnie analizuję
to, co miałem zamiar powiedzieć. W samochodzie panuje cisza. Odnoszę mgliste wrażenie,
że cała trójka czeka jednak na to, co zamierzam powiedzieć. I tak naprawdę nie
czuję obawy przed ich reakcją. Ja już dojrzałem do swojej decyzji. Nie
potrzebuję więcej wskazówek ani przemyśleń dotyczących mojego życia. Zbyt wiele
czasu upłynęło, litrów alkoholu i nic nieznaczących kobiet przewinęło się przez
moje życie. Właściwie uświadomiłem sobie to wczorajszego ranka… Wszystko, co
robiłem, odkąd moja dziewczyna spakowała swoje rzeczy straciło swoje wnętrze.
Nic nie sprawiało mi już takiej przyjemności, ani melanż ani wypad na narty.
Byłem otoczony ludźmi, to się nie zmieniło, ale smak, znaczenie tego, co
robiłem były, jakby płytsze. Do czasu, kiedy pierwszy raz obudziłem się śpiąc
obok jakiejś pijanej laski, zastanawiałem się jeszcze, dlaczego wciąż myślę o
niej. Rozstaliśmy się, sama zadecydowała, że nie usunie ciąży. Miałem zatem, co
chciałem. Wolność, niczym nieograniczoną swobodę a jednak czegoś mi brakowało…
I tego dnia właśnie, kiedy obudziłem się
i zobaczyłem tę pijaną dziewczynę, coś
we mnie pękło. Pory roku niewiele różniły się, podróże już tak nie cieszyły.
Dalej poszło łatwo. Znieczulałem się i starałem nie myśleć ani o niej, ani o
tym, co zrobiłem. Jej
i chyba sobie. Do czasu. Do tego poranka wczoraj rano.
Dzień przed wigilią. Kiedy uświadomiłem sobie, że moje życie zmierza niechybnie
prosto w przepaść.
- Jadę do niej.
- Nie?- Tym razem
Marcin reaguje natychmiast.
- Tak. Jestem
pewien, że to słuszna decyzja. Dawno powinienem był to zrobić. Pozostaje mi
mieć tylko nadzieję, że tym razem to ona nie wystawi mi walizek za drzwi.-
Prycham pogodzony z losem. Zasługiwałbym na to.
- Ja wystawiłabym
ci walizki za drzwi.
- To nie
zadzwoniłeś, żeby powiedzieć, że jedziesz?- Marcin poprawia się w fotelu
zniecierpliwiony i zaczyna nerwowo bawić się zapalniczką.
- Nie. Nikt się
mnie nie spodziewa. Nikt…
- Wiesz, co… Może i
dobrze robisz..- Nagle wszystkie spojrzenia zwracają się w stronę Marcina. Nie
musieliśmy widzieć naszych twarzy, by mieć pewność, że zaskoczenie malujące się
na nich jest wymowniejsze niż tysiąc słów.- Może gdybym ja miał pewność, że nie
ucieknę, bo nie podołam odpowiedzialności, może też zdecydowałbym się… A tak
mam na tyle odwagi, by pojawiać się w święta. Ale wiesz co, bracie? Te święta
będą inne.- Patrzę przed siebie. Zza horyzontu zaczynają wyłaniać się pierwsze
zabudowania. Dojeżdżamy. Pierwszy wysiada Marcin.
- Dlaczego?- Pytam
zaintrygowany nagłą zmianą.
- Będę myślał o
tobie i może dzięki temu, kiedyś zdobędę się na odwagę, by zrobić podobny krok.
Masz rację Aśka, nie dojrzałem do bycia ojcem. My faceci patrzymy na to
zupełnie inaczej. Ale nie boję się przyznać, że dałem ciała. A ty? Przyjrzyj się
sobie i swojemu życiu.- Śmieje się. Słyszę poruszenie w samochodzie. Chyba nie
tylko ja zrozumiałem, o co chodziło Marcinowi. Może źle oceniliśmy go? Może
wcale nie jest lekkoduchem, tylko przerosło go… życie? Wjeżdżam pomiędzy
pierwsze świątecznie ozdobione domostwa. Mała mieścina aż mieni się od ozdób
porozwieszanych na siatce i okręconych pomiędzy suchymi konarami drzew. Żeby,
choć śnieg leżał, kieruję moje myśli w inną stronę.
- Tu się zatrzymaj.
Masz kasę. Ja muszę się przejść. Ochłonę.- Otwiera drzwi a mała lampka nad
lusterkiem rozbłyska nagle jasnym rażącym światłem. Mrużymy obydwaj oczy. Kiwam
do niego porozumiewawczo. Nie musimy rozmawiać, w końcu jesteśmy facetami. Podaje
mi dłoń i ściska mocno. Ciekaw jestem, czy da radę. Może za rok zrobi to samo,
co ja? Może kolejne nadchodzące święta okażą się dla niego, tak samo jak te dla
mnie, odpowiednim momentem na podjęcie trudnych decyzji?
- Zadzwoń, gdybyś
potrzebował czegoś.- Rzucam do niego na odchodne. Jestem naprawdę ciekaw, jak potoczą
się jego losy. Przytakuje jedynie i wysiada.
- Na razie laski!-
Kiwa ręką i odwraca się szybko. Przez chwilę patrzymy za nim, lampka nad
lusterkiem blednie i gaśnie w końcu. W samochodzie ponownie robił się ciemno.
Taka ciemność kojarzy mi się
z bezpieczeństwem. Moje obawy nie wydają się wtedy
tak wyraźnie wymalowane na mojej twarzy. Nie widzę swojego odbicia, więc tym
lepiej dla mnie. Wystarczy, że czuję ściśnięte gardło i przewiercający mój
żołądek ból. Kurde, boję się. Wszystko z nią robiłem, nie mieliśmy przed sobą
tajemnic a teraz boję się pojechać do niej.
- A co będzie,
jeśli ona jest z kimś innym?- Rzuca nagle Aśka. Jej głos wydaje się brzmieć
nieco pokorniej. Czyżby Marcin okazał się być lepszym obserwatorem niż ja i
uderzył w odpowiednią nutę? Dziewczyna jest przygaszona. Święta nie są
najlepszym momentem na takie przemyślenia. Nikt nie powinien w tym czasie być
sam i zadręczać się nawet, jeśli w życiu okazał się być prawdziwą szują. Albo
gdyby zagubił się gdzieś po drodze między swoimi pragnieniami i realnymi
osiągnięciami tak, jak Aśka. Modelki nie jeżdżą przecież stopem, ucinam swoje
przemyślenia.
- Nie wydaje mi
się, żeby była z kimkolwiek.
- Skąd wiesz?
- Zapytałem.
- Kogo? Jej?
- Jej brata.
- Czyli ktoś się
ciebie jednak spodziewa.- Prycha Aśka.
- Jakiś czas temu.
Spotkałem go w klubie. Mieszka we Wrocku. Nie pytałem o szczegóły, ale już
wtedy myślałem o niej coraz częściej. Nasze spotkanie odebrałem właściwie, jako
znak, że powinienem poważnie zastanowić się nad swoim życiem. Taki znak od losu
pomyślałem i tyle. Jeśli zamknie mi drzwi przed nosem, trudno.- W moim żołądku
dzieje się już prawdziwe pandemonium. Gorąco rozpiera mnie i unosi włosy na
głowie. Będę musiał zjechać gdzieś na stację, bo nie wytrzymam tego napięcia.
Pocieram dłońmi o skórę kierownicy. Spociły mi się. Dobrze jednak, że nie jadę
sam. Źle byłoby, gdybym nie miał, do kogo ust otworzyć przez całą drogę.
- A dziecko? Czy masz
dziecko?- Głos Anki brzmi sennie. Zupełnie, jakby usnęła i nagle coś wyrwało ją
z tego snu.
- Mam. Mam córkę.
- Nie widziałeś jej
ani razu?- Zaprzeczam ruchem głowy, choć z pewnością nie mogły tego widzieć.
- Ja musze tu
wysiąść.- Anka jęczy zasmucona i zaczyna poprawiać się w fotelu.
- No tak. Gdzie
stanąć?
- Tam.- Jej
wyciągnięty palec wysuwa się z ciemności tuż obok mojej głowy.- Tam mieszkam.
Widzisz? Tam, gdzie stoi ten biały bałwan. Tandeta, ale moja babcia uwielbia te
świąteczne gadżety. Wiecie, ze to tylko u nas na południu ludzie tak ozdabiają
swoje domy? Im dalej na północ, tym mniej tych błyskotek. Masz tu pozostałą
część kasy Rafał.- Kładzie pieniądze na fotelu a jej dłoń spoczywa na moim ramieniu.
Nie znałem jej, ale czuję się dobrze z tym gestem. Dodaje mi otuchy.- Wszystko
jakoś się ułoży Rafał. Pamiętaj tylko, żebyś zrekompensował wszystkie krzywdy,
których twoja dziewczyna musiała doświadczyć. Jesteś jej to winien.
I nigdy,
przenigdy nie podnoś ręki na dziecko. Pamiętaj!- Jej drobna dłoń zaciska się na
moim ramieniu
i dopiero wtedy zaczynam pospiesznie analizować postać Anki.
Lampka nad lusterkiem ponownie rozbłyskuje a ja gwałtownie odwracam się do
tyłu. Zatrzymuję wzrok na jej twarzy. Jest bardzo smutna. Przez całą drogę nie
uśmiechała się, nie żartowała.
- Anka?- Zaczynam
czując, że powinienem jednak coś powiedzieć. Kręci jedynie głową i szepcze.
- Wiem, co mówię.
Uwierz mi, tak trzeba. Chcesz, żeby twoje dziecko miało mamę, tatę i było
szczęśliwe. To ty jesteś za to odpowiedzialny. Pamiętaj.- Ucieka wzrokiem za drzwi
i zamknąwszy je nie obraca się już
w naszą stronę. Rusza przed siebie w
kierunku małego domku majaczącego tuż za rogiem z wielkim świetlistym bałwanem
stojącym na małym podwórku. Tajemnicza Anka… A ja sądziłem, że była naiwna..
- Dziwna
dziewczyna…- Rzuca Aśka przypominając mi tym samym, że wciąż nie jestem w
samochodzie sam.
- Ja wiem… Chyba
trochę ją życie doświadczyło.
- Słuchając tych
opowieści, odnoszę wrażenie, że każde z nas dostało niezłą szkołę życia…
- Tak? A ty?
Przecież jesteś modelką. Chyba masz najlepiej z nas wszystkich?- Gryzę się w
język, bo odnoszę wrażenie, że zbyt obcesowo ją potraktowałem, ale ona zdaje
się tego nie zauważać.
- Taa. Jasne.
Jestem modelką.- Zerkam we wsteczne lusterko. Ale jest przecież ciemno, nic nie
widzę. Zwalniam w obawie, że za chwilę powie mi, że musi wysiadać a ja nie
dowiem się, co miała na myśli. Przez chwilę w samochodzie panuje zupełna cisza.
I, o dziwo zaczyna mi to przeszkadzać!
- Jadę do mojego
faceta. Nawet nie przyjechał po mnie. Zadzwonił tylko i podał adres, pod który
mam się stawić. Po świętach ma przyjechać jego kolega i będziemy kręcili film.
- Film?
- Tak.- Nie pytam o
szczegóły. Zdałem sobie sprawę, że wiem, o jakim filmie mówi Aśka. Cholera,
trzy godziny jazdy a ona dopiero teraz mówi, że jest gwiazdką porno. Mogłem
zapytać o jakieś szczegóły. Za chwilę jednak myślę, że zupełnie nie jestem
ciekaw tych szczegółów. Tylko w pierwszej chwili poczułem coś, co przypominało
stratę! Miałem przecież szansę zadać jej pytanie, ale nie zrobiłem tego, bo nic
nie przyszło mi do głowy. To seks… Tylko seks. Daje dużo przyjemności, ale
potrafi nieźle zagmatwać w życiu. Niezręczna cisza, tego naprawdę nie lubię.
Ale nie bardzo wiem, co mógłbym jej powiedzieć. Nasza pyskata Aśka okazała się
wyrafinowaną…. aktoreczką
niskonakładowych produkcji jej chłopaka. Ale numer!
- No, nie wiem, co
powiedzieć Asiu.
- Nic nie mów. W
sumie dobrze czułam się jadąc z wami i rozmawiając o problemach, które mnie zupełnie
nie dotyczą. Nie wiedzieliście, kim jestem, co robię a ja mogłam udawać, że nie
robię tego, czym właśnie zajmuję się.- Jej głos zmienia zupełnie barwę.
Przypomina teraz brzmieniem głos starej, zmęczonej kobiety.
- Udawałaś?
- Lepiej brzmi-
grałam. Tak, grałam. Rozmawiałbyś ze mną o swoim życiu, gdybyś wiedział, że
gram
w pornosach?
- Nie wiem. Teraz
nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Ale wiesz, o czym myślę?
- No? O czym?
- Jechaliśmy ze
sobą trzy godziny, czy ten czas wpłynie na ciebie w jakiś sposób? Czy jutro nie
będziesz już pamiętała o tym, o czym tu rozmawialiśmy? My wszyscy, cała nasza
czwórka?
- Nie zapomnę…
Marcin miał rację.. Chyba i ja powinnam coś zrobić ze swoim życiem. Za dziesięć
lat może się okazać, że nikt już nie chce oglądać filmów ze mną i trafię na
ulicę. Mój facet jest bardzo przedsiębiorczy, choć nazywa to miłością. Dobre,
co? Każde z was mówiło o miłości mniejszej, większej. I uświadomiłam sobie, że
nie czułam czegoś podobnego już bardzo dawno. Chciałabym móc poczuć coś takiego…
Ale nie z tym facetem. Gdybym ja zaszła w ciążę, z pewnością zawiózłby mnie do
kliniki i kazał się wyskrobać. Dzieci psują przecież ciało.
- Odejdź od niego.-
Rzucam bez zastanowienia i włączam wycieraczki.
- Zobacz, śnieg
pada. Może jednak to będą białe święta?- Moje gardło zaciska się. Wyobraziłem
sobie pokój
z małą choinką stojącą gdzieś w kącie. Szare wnętrze wypełnione
gryzącym zapachem dymu papierosowego
i alkoholu i Aśkę siedzącą na kanapie. Ale
święta…
- Asia, nie możesz
go zostawić? Skoro nie kochasz go, po co z nim jesteś?
- Nie zawsze tak
było. Kiedyś kochaliśmy się, ale dużo od tamtej pory zmieniło się. Poradzę
sobie Rafał. Spokojnie. Na pewno nie zapomnę naszej podróży, wiesz? Będę
myślała o tym, że postanowiłeś zrezygnować ze swojego życia dla swojej
dziewczyny i dziecka. I wydaje mi się, że wpłynąłeś na Marcina. Jakoś zaczął
nagle interesować się twoją historią. Kto wie, może się zbiorę w sobie i
zostawię go? Nie wiem. To nie jest jeszcze mój czas. A teraz zatrzymaj się.
Chyba i ja muszę się przejść.- Zatrzymuję samochód i czekając na rozbijającą
noc lampkę wpatruję się przed siebie. Aśka wierci się z tyłu przez chwilę, po
czym wychyla się spomiędzy foteli.
- Masz hajs. I dbaj
o swoją kobietę. Wybaczy ci, zobaczysz. Dobry z ciebie chłopak.- Klepie mnie
lekko po ramieniu i wysiada. Zostaję sam. Z głową pełną zasłyszanych podczas
podróży historii. Spoglądam na zegarek. Dochodzi dwudziesta. Normalni ludzie w
ich normalnych domach zaczynają właśnie swoją wigilijną wieczerzę. Ciekawe, czy
mnie będzie dane zasiąść do mojej pierwszej wigilii z rodziną. Moją rodziną.
Przełykam zestresowany. Po tym, co usłyszałem od Aśki nawet brzuch przestaje
mnie boleć. Nie chciałbym mieć takiego życia… Ruszam dalej. Moje przygnębienie
narasta z każdą minutą. Pozostaje mi wciąż kilkadziesiąt kilometrów. Powinienem
dotrzeć za jakąś godzinę.
Są
święta a ja tłukę się kawał drogi wierząc, ze uda mi się naprawić to, co
zburzyłem przeszło rok wcześniej. Moja córka ma już trzynaście miesięcy. Był to
czas, który spędziła beze mnie. Siedząc teraz za kierownicą mojego nowego auta
i jadąc błagać kobietę, którą upokorzyłem i zawiodłem o wybaczenie, nawet nie
pamiętam już tego uczucia, które przedłożyłem ponad jej życie i nasze szczęście.
To boli mnie najbardziej. Moja krótkowzroczność mnie boli. A co jeśli ona
rzeczywiście ułożyła sobie życie? Jeśli otworzy drzwi
i wyśmieje mnie i moje
przeprosiny? Myślę o Marcinie, Ance i Asi… Nie spotkałem ich chyba tak zupełnie
przez przypadek. Może to magia okresu świąt i zostali oni postawieni na mojej
drodze w jakimś szczególnym celu? Skręcam i zaciskam dłonie ponownie na
kierownicy. Jestem na ostatniej prostej. Zjeżdżam z obwodnicy i wjeżdżam do
miasta. Gdzieniegdzie wciąż widzę pochylonych przechodniów zmierzających dokądś
pospiesznym krokiem. Wszyscy się dokądś spieszą. Taki wieczór. Kolorowe światła
ozdób świątecznych lśnią w oknach mieszkań, bibeloty podrygują poruszane
wiatrem a śnieg jakby coraz natarczywiej zasypuje moją szybę. Zatrzymuję
samochód na parkingu tuż obok bloku, w którym mieszkają moje dwie kobiety. Moje
dwie kobiety… Pięknie to brzmi. Odszukałem odpowiednie okno i czuję siły uścisk
w żołądku. W oknach jej mieszkania jest ciemno. Moja determinacja zaczyna
ulatniać się wraz z ostatnim oddechem. Dłonie spociły się a brzuch znowu zaczął
boleć. Ktoś zbliża się do klatki, dlatego gnany ostatkiem dobrej woli, otwieram
bagażnik i wyciągam zeń moją walizkę. Podbiegam do człowieka i już od ulicy
krzyczę, żeby nie zamykał drzwi. Wjeżdżam windą na szóste piętro. Im bliżej
jestem celu, tym bardziej drżą mi kolana. Cholera, nigdy tak się nie bałem….
Staję przy drzwiach i przykładam do nich ucho. Ktoś jednak jest w środku..
Pukam i czuję nagłą potrzebę ucieczki! Boże, jestem gotów spieprzać dalej niż
widziałem! Nagle zapragnąłem znaleźć się ponownie w moim mieszkaniu we
Wrocławiu, zamknąć drzwi i urżnąć się w pień! Ale stoję w miejscu na
uginających się pode mną nogach ze wzrokiem utkwionym w drzwiach przed moim
nosem. Gdybym, choć umiał tak, jak Marcin udawać, że nic złego się nie stało i
móc tak po prostu pojawić się na święta…
W drzwiach zgrzyta zamek. Zamieram.
Drzwi najpierw uchylają się niepewnie, widzę w ich świetle połowę jej twarzy.
Patrzy na mnie przez moment zaskoczona. Wydaje mi się, że nie wie za bardzo, jak
powinna zareagować. Pochylam głowę i wyciągam przed siebie kwiaty. Trochę
tandetny pomysł, ale lepszy nie przyszedł mi do głowy.
- Dobry wieczór
Marysiu. Jestem…. Przepraszam.- Głos grzęźnie mi w gardle. Wtedy ona otwiera
drzwi szerzej i widzę małą dziewczynkę kurczowo uczepioną jej nogawki. Boże,
myślę i na tym się kończy. Odrzucam torbę na podłogę i opadam na kolana. Nie
widzę nic, bo łzy przesłaniają mi obraz. To jest moja córka. Malutka widząc pajaca
padającego na kolana aż piszczy zadowolona i przecisnąwszy się przez szparę w
drzwiach człapie na czworaka do mnie. Nie wiem, jak się zachować. Wyciągam ręce
i chwytam ją pod ramionka. Wspina się wtedy i wtula w moje piersi. Czy małe
dzieci są aż tak bezpośrednie?
- Wejdźmy do
środka.- Powiada Marysia i cofa się w korytarzu. Ja zaś podnoszę się z klęczek
i ściskając małą księżniczkę przestępuję próg ich mieszkania. Rozejrzawszy się
wokół przypominam sobie słowa Anki. Spoglądając w ufne oczęta wpatrujące we
mnie, obiecuję sobie, że nigdy nie dopuszczę, by cokolwiek złego mogło jeszcze
spotkać te dwie istoty. Będę je czcił, kochał i pielęgnował jak dwa najcenniejsze
kryształy. Siadam na kanapie i przyciskam do piersi delikatne ciałko mojej
córki.
- Zjesz z nami
kolację Rafał?
- Tę i każdą
kolejną Marysiu. Jeśli pozwolisz…
